Was het maar alvast donderdag!
Het idee dat ik (ernstig) ziek ben heb ik inmiddels al wel een plek kunnen geven (al helpt het niet mee dat ik er hoegenaamd niets van merk...), het wachten is nu op het kunnen starten met de therapie. Ik weet (nog) niet wat erger is; dit wachten/niets doen in onzekerheid (welke vorm is het precies en in welk stadium? welke chemotherapie moet ik straks ondergaan, hoe ziek zal ik daarvan worden en hoe lang gaat dat duren?) of het daadwerkelijk ondergaan van de chemo in de wetenschap dat je bezig bent om beter te worden. We gaan het meemaken...
Vanochtend heb ik geprobeerd thuis wat te werken voor mijn project in Hattemerbroek, maar het viel me tegen hoe lang ik m'n gedachten er goed bij kon houden. Voor je er erg in hebt, zit je alweer te googelen op de verschillende soorten van lymfklierkanker of chemotherapieën. Vanmiddag ben ik daarom (en vanwege het mooie weer) op de fiets gestapt voor een rondje Kampen; ff de zinnen verzetten, de kop lekker leeg fietsen; dat is wel aardig gelukt. En ik heb tegelijkertijd weer wat aan mijn conditie gedaan. Die tip kreeg ik van mijn oud-voetbalteamgenoot Mark (nog bedankt daarvoor!); hij is ervaringsdeskundige. Zowel voor als na de chemo is een goede lichamelijke conditie belangrijk. Vooralsnog is dat een van de weinige dingen die ik ter voorbereiding kan doen, naast wachten, wachten, wachten...
Zodra er meer nieuws is, laat ik het jullie weten!
Groet,
Martijn
Hoi Martijn,
BeantwoordenVerwijderenIk ben erg geschrokken toen ik dit weekend hoorde dat je ziek bent.
We hebben elkaar erg lang niet gezien, maar uit het oog betekent zeker niet altijd uit het hart.
Het blijft erg moeilijk te begrijpen dat deze ziekte zulke jonge mensen als ons kan overkomen.
Ik vind je bijzonder hoe je er nu mee omgaat.
De metafoor van de bergbeklimming is treffend, het zal ongetwijfeld zwaar worden, maar die top ga je halen!
Ik hoop dat je in moeilijke tijden positief blijft en houvast hebt aan alle mensen om je heen.
En ik wens jou, Janine en kinderen, en natuurlijk ook Jeroen en ouders heel veel sterkte de komende tijd.
veel groeten
Barrie
Hee Martijn,
BeantwoordenVerwijderenHet is moeilijk om nu een reactie te zetten, sowieso omdat het een moeilijk onderwerp is en je de juiste dingen wilt zeggen, en natuurlijk omdat er al zoveel reacties zijn gekomen dat je wel weer iets origineels wilt sturen.
Zoals je waarschijnlijk al wist heb ik het bij Heleen's moeder ook meegemaakt, en toen dus heel close. Daardoor is het besef wat er nu gebeurd ook beter, maarja behalve dat zul je nooit helemaal realiseren dat zoiets überhaupt voorkomt en kan gebeuren.
Het is altijd goed om wel de ernst van de situatie in te zien, maar dat moet je juist omzetten in kracht in de strijd die je nu levert.
Zoals iedereen wel weet ben je heel sportief en ook mentaal sterk, dus met kracht en opgeheven hoofd ga je hier echt goed uitkomen!
Vince
Heej Martijn,
BeantwoordenVerwijderenOp een of andere vage manier lukt het me niet om me toe te voegen bij je volgers, maar natuurlijk ben ik er wel een! Heb al een paar keer samen met Jeroen je blogs gelezen en krijg af en toe tranen in mijn ogen, maar moet ook af en toe lachen gelukkig. Ook ik zal aan de kant staan bij de beklimming van je/jullie berg en julie zo hard mogelijk aanmoedigen (Net als we in Vaals deden, dan roept Jara nog harder ""hup hup oom Ma'tijn.
Tot zaterdag! liefs van je schone-zus