Vallen en weer opstaan! (dag 3 t/m 5 van kuur 1)

Na de verbazingwekkend goede start woensdag en donderdag, kwam er afgelopen vrijdag dan toch een dipje; ondanks dat ik goed geslapen had en meteen met de kids uit bed gegaan was, merkte ik al gauw dat de zware pillen tegen de misselijkheid nu echt wel uitgewerkt waren; ik moest echt een paar versnellingen terug, rustig op de bank gaan zitten om alles binnen te houden. Na een kopje thee en een andere pil tegen de misselijkheid (die ik de hele kuur door naar behoefte mag nemen) bleef m'n ontbijtje gelukkig waar het hoorde. De rest van de ochtend heb ik als een slappe vaatdoek op de bank gehangen; voor het eerst echt "ziek" zeg maar. Rond 12 uur toch nog maar even wat gegeten en daarna snel m'n bed in. 's Middags ging het gelukkig al weer wat beter en 's avonds heb ik alweer gewoon mee kunnen eten; vriendin Paulien had gekookt (thanx!) en at zelf ook mee, met haar zoontje Floris (ook 4) die de hele middag al gezellig met Tamar had gespeeld. Echte eetlust had ik niet, maar het smaakte me prima en het viel gelukkig ook goed.
Na een goede nacht slapen was de misselijkheid gister gelukkig al wel verdwenen, maar daarvoor in de plaats kreeg ik steeds meer last in m'n mond; een opgezette tong en geïrriteerd tandvlees. Schijnt ook een bijwerking van de chemo's te zijn; de slijmvliezen in m'n mond worden ook aangetast. Daarvoor moet ik eigenlijk dagelijks zo'n 10 x spoelen met zout water, maar dat was er vrijdag niet van gekomen... Echt ziek ben je er niet van, maar irritant is het wel, zeker met eten en drinken; toch maar weer goed gaan spoelen.
Aan het eind van de ochtend ben ik voor het eerst sinds woensdag weer echt buiten geweest; het weer was goed en ik heb een flink stuk gewandeld. Dat heeft me zowel fysiek als mentaal goed gedaan; ff lekker uitwaaien op de dijk langs de IJssel. Na de middagrust, die inmiddels al een beetje standaard wordt, zijn we naar m'n schoonouders gegaan; ook lekker voor de kids om er even uit te zijn.
Vanochtend beetje op tijd eruit met Tamar en lekker croissantjes gebakken, verder rustig aan gedaan met z'n allen (lijkt het toch wel een redelijk gewone zondag!). Het spoelen blijft nodig, maar ik merk ook steeds beter dat het werkt; de irritatie wordt gelukkig al minder. En nu ik dit zit te schrijven heb ik het idee dat ik me eigenlijk al wel weer ongeveer zo voel als voor woensdag; hopelijk hebben we de "last" van de eerste keer achter de rug en kan ik nu rustig aan herstellen om zo fit mogelijk deel twee van kuur 1 aan te gaan.
Het eerst volgende richtpunt is dinsdag 22 december (Quintens 2e verjaardag!); een afspraak met dokter D. ter controle (voorafgaand nog bloedonderzoek) en aansluitend een afspraak met regieverpleegkundige Jaqueline. Waarschijnlijk horen we dan wat de beenmergpunctie heeft opgeleverd en wellicht ook een eerste "tussenstand", ik ben benieuwd en kijk er al een beetje naar uit! De dag daarna (dag 15 van kuur 1) is dan weer een infuusdag (woensdagmiddag de 23e, half 2).


De eerste vijf dagen van onze beklimming zitten er bijna op en, met uitzondering van de het dipje van vrijdagochtend, gaat het echt voorspoedig; zelfs boven verwachting. Alle "aanmoedigingen / spandoeken / aangereikte bidons e.d." van alle toeschouwers/supporters doen ons hele team goed; heel erg bedankt daarvoor!
Een tekst op een heel speciaal spandoek heeft mij persoonlijk geraakt en wil ik daarom graag met jullie delen:

Het verstand te boven

Alles wat net was en straks zal zijn

Wordt bepaald door ons menselijk brein

De tijd tussen wat net was en wat straks begint;

Is de enige tijd waarin het leven wint.

BB

Thanx!!!!

Namens Team Ganzevles, 

Martijn