The day after (dag 1 en 2 van kuur 1)

Gistermiddag 14:00 uur was het dan zover, m'n eerste chemo. We waren al wat eerder in het ziekenhuis, omdat Janine haar tweede mexicaanse griepvaccinatie nog moest halen. Daarna nog even samen geluncht, alvast m'n pil tegen de misselijkheid ingenomen en toen op naar M5, de chemotherapie-afdeling. Bij aankomst daar kregen we een soort mini-rondleidinkje van de secretaresse, waarna ik werd verwezen naar kamer 4. In deze kamer staan 4 stoelen, die wel wat weghebben van die van de tandarts, best wel comfortabel en elektrisch in allerlei standen af te stellen. Toen ik de kamer binnenkwam en daar al 3 lotgenotes (3 vrouwen van middelbare leeftijd ongeveer) zag zitten, had ik wel even een "slik"-moment; 2 van hen waren duidelijk al vaker geweest (met pet / hoofddoek) en zagen er eerlijk gezegd ook wel zo uit. Het zal ook wel te maken hebben gehad met de beperkte ruimte in de kamer; je zit redelijk kort op elkaar, met per persoon nog een partner op een krukje of stoel erbij, hoezo privacy? Maar toen ik eenmaal zat (tussen 2 dames in) en m'n stoel een beetje ingesteld had, voelde ik me al wat meer op m'n gemak. We maakten kennis met verpleegkundige Petra, een aardige vrouw die al zo'n 20 jaar op M5 rondloopt (begreep ik van Janine, zij ziet haar wel eens aan de balie in de apotheek en heeft ook geregeld telefonisch contact met haar). Voordat de infuusnaald ingebracht kon worden, moest ik eerst zo'n 5-10 minuten met m'n hand/pols in een emmer met warm water. Zodoende zetten de aderen daar op en is het makkelijker prikken. Het inbrengen ging vervolgens inderdaad vrij soepel en de eerste voorspoelzak met zoutoplossing kon worden aangesloten. Janine was ondertussen even bij haar collega's in de apotheek langs geweest en had mijn chemo's zelf meegenomen. De eerste infuuszak moest volledig lichtdicht blijven, om pijn bij het toedienen zoveel mogelijk te vermijden. M'n arm moest ook warm gehouden worden gedurende deze toediening, die ruim 3 kwartier duurde. Toen de eerste erin zat, was het inmiddels half 4 en ik vroeg me al af hoe lang ik hier nog zou zitten?

"de geletruidrager begint aan de beklimming!"

Gelukkig gingen de volgende 2 een stuk sneller (beide ongeveer 1 kwartiertje), daarna nog even spoelen voor de laatste, die ongeveer een half uur in beslag nam. Na drie uur zat het spul er allemaal in en konden we naar huis; m'n arm voelde een beetje zwaar aan, maar verder had ik eigenlijk nergens last van. Thuis hebben we (toch wel tot onze verbazing) gewoon gezellig met z'n allen (incl. m'n ouders) boerenkool met worst gegeten en het smaakte me prima! Nadat de kids naar bed waren, was ik ook wel moe en begon ik ook wat rillerig te worden. Ik ben daarom vroeg onder de wol gegaan, met nog een antimisselijkheidspil en wat paracetamol voor de zekerheid.

Vannacht redelijk tot goed geslapen, vanochtend gelijk met de kids eruit, even douchen en daarna ontbijten; het ging eigenlijk allemaal gewoon z'n gangetje en ik zat min of meer te wachten op een reactie van m'n lichaam... en nu ik dit schrijf (nadat we de kids onder de douche en in bed gedaan hebben) is er eerlijk gezegd nog niet echt veel dat op een bijwerking lijkt. Echt overlopen van energie doe ik niet (maar dat was de afgelopen dagen al niet anders) en een beetje weeïg gevoel in m'n darmen heb ik wel, maar als dat alles is... dan doen we het ervoor! Maar goed, dit is nog maar dag 2 van de eerste kuur, we moeten waken voor overmoedigheid. Om in de beklimmingsmetafoor te blijven; het stijgingspercentage van dit deel van de bergrit valt ons nog alleszins mee en het lijkt erop alsof de zon een beetje doorbreekt. Nix forceren, rustig doortrappen in ons eigen tempo, beetje genieten van het uitzicht en waar mogelijk een beetje sparen voor de volgende bochten; iedereen die wel eens in de bergen is geweest, weet dat het weer daar zo maar kan omslaan. Niettemin, deze dagen pakt niemand ons meer af; het begin is er; nu rustig door naar de top!

Groeten (namens Team Ganzevles)

Martijn