Chemo Kasper en goede voornemens

Op de eerste reguliere werkdag van 2010 zit ook ik weer achter m'n laptop; na de laatste feestelijkheden van 2009, het vuurwerk en de eerste familiebezoekjes van het nieuwe jaar, begint alles weer een beetje "gewoon" op gang te komen. Tamar mocht vanochtend weer naar school en omdat het hier zaterdag alweer gesneeuwd heeft (cm of 10?) bracht Janine haar weer met de slee. Voor de juf had Janine ook het ChemoKasperboekje meegenomen. Eind vorig jaar heb ik voor Tamar dit kinderboekje besteld waarin in "Jip-en-Janneke"-taal uitgelegd wordt wat kanker is en hoe chemotherapie werkt; het verhaal van ChemoKasper. Vóór de eerste kuur had ik al een paar dagen een exemplaar van de regieverpleegkundige mogen lenen, maar Tamar vond het verhaal zo leuk/interessant, dat we er zelf eentje hebben aangeschaft. We hebben het verhaaltje inmiddels al talloze malen voorgelezen en Tamar kent het al zo'n beetje uit haar hoofd. Ik heb wel het idee dat het mijn ziekte en alles wat daarmee samenhangt voor Tamar een beetje behapbaar maakt (van echt begrijpen kun je denk ik niet spreken, maar goed, "begrijp" ik het dan wel helemaal?) en ook bespreekbaar: "Pap, jouw haar zit nog wel vast hè?", al is dat niet altijd even makkelijk ("Pap, denk je dat ik ook kankercellen in m'n buik heb...?"). Het leek ons goed ook Tamars juf kennis te laten maken met ChemoKasper, voor het geval Tamar er in de klas over begint. Ik zag trouwens net dat het ook online te lezen/bekijken is (mocht je geïnteresseerd zijn, Klik hier voor de internetversie van het ChemoKasper verhaal).
De pijn in m'n arm is trouwens sinds ongeveer vrijdagmiddag /-avond zo goed als weg, dat wil zeggen; m'n linkerarm voelt nog wel anders dan m'n rechter, maar last heb ik er niet meer van en ik slaap gelukkig ook weer normaal. Vorige week donderdag heb ik er voor de zekerheid toch maar even over gebeld met de regieverpleegkundige (Jaqueline); het schijnt een vaker voorkomende bijwerking van de chemotherapie te zijn (meest waarschijnlijke boosdoener: de dacarbazine), maar omdat er aan m'n arm verder niets te zien was/is en ik geen koorts had/heb, is er verder niet echt reden voor bezorgdheid. Als het bij/na de volgende toediening (weer in m'n rechterarm) ook in die arm pijnlijk wordt, dan is wellicht een zogeheten port-a-cath een optie. Morgenmiddag zal ik het daar ook met dokter D. over hebben, tijdens de controle voorafgaand aan het begin van de 2e kuur (de derde toediening) die gepland staat voor woensdagmiddag.
Tot slot nog even over mijn goede voornemens voor dit jaar: uiteraard staat genezen bovenaan m'n lijstje! Daarnaast lijkt het mij een prachtige uitdaging om begin september, ongeveer drie maanden nadat ik (als alles goed gaat natuurlijk) de "beklimming" waar ik nu mee bezig ben voltooid heb, weer een echte berg te beklimmen (met de fiets uiteraard!). Het is de bedoeling dat m'n Eiffelcollega's tegen die tijd richting de "kale berg" gaan (leuke woordspeling in deze context!), oftewel de Mont Ventoux. Na het Stelvio-avontuur van vorig jaar wil ik sowieso graag mee naar Zuid-Frankrijk, maar het allerliefst zou ik zelf natuurlijk ook meedoen. Volgende week maandag wil ik met de begeleider van het herstel-en-balans-programma waarmee ik ga beginnen bespreken hoe reëel deze doelstelling is.
Janine heeft trouwens ook een goed voornemen voor dit jaar; het heeft ook met fietsen en klimmen te maken, maar meer verklap ik nog niet; ik kom daar binnenkort op terug!

Tot gauw!

Groet,

Martijn