Zo, de eerste werkweek van 2010 zit erop; een week die voor mij/ons in het teken stond van het begin van de 2e kuur (de derde toediening). Het voorafgaande bloedonderzoek van dinsdag gaf goede resultaten: de bloedwaarden die in november zo schrikbarend hoog waren (en waarmee het balletje is gaan rollen) zijn alweer een heel eind richting het normale niveau. Het aantal witte bloedlichaampjes was ook voldoende om de volgende ronde in te gaan en m'n HB-waarde (rode bloedlichaampjes) was zelfs iets gestegen ten opzichte van 2 weken geleden. Positieve berichten dus! Dokter D. was ook tevreden over de resultaten en op mijn vraag of hieruit ook al wat af te leiden valt over het aanslaan van de therapie, gaf zij aan dat dit in ieder geval bemoedigend is; echte 'zekerheid' krijgen we natuurlijk pas met de scans na kuur 4 (eind maart), maar het is zonder meer een goed teken dat m'n lijf de chemotherapie zo goed lijkt te verwerken (goeie bloedwaarden + nauwelijks/geen bijwerkingen). De volgende afspraak met dokter D. is daarom pas weer over 4 weken, ze gaat ervan uit dat het met de bloedwaarden wel goed zal gaan (al moet dat natuurlijk nog wel even onderzocht worden; mocht het toch niet goed genoeg zijn, dan word ik gebeld). Over de geïrriteerde aders in m'n linkerarm hebben we het ook even gehad; dokter D. wil deze ronde (met toediening via m'n rechterarm) even afwachten. Als die ook problemen geeft, dan zal zij regelen dat ik een port-a-cath krijg.
Bij de regieverpleegkundigen heb ik nog even nagevraagd of het klopte dat ik nog niets gehoord had over het herstelprogramma dat aanstaande maandag zou gaan beginnen. Met Annelies ben ik even bij de afdeling Fysiotherapie langs gelopen; vanwege de beperkte bezetting eind december was nog niet alles administratief rond, waardoor de eerste "les" een week is uitgesteld. Inmiddels heb ik al wel voor aanstaande maandag een uitnodiging gekregen voor een "intake" waarbij ik ook sportkleding mee moet nemen; ik kan dus maandag al wel aan de bak voor een soort test!
Woensdagmiddag de derde infuusronde; deze keer ging m'n vader mee. Hij wilde het ook wel een keertje van dichtbij bekijken. Er sluipt zo langzamerhand al een beetje routine in; ik weet inmiddels wat me te wachten staat en ook deze keer verliep de toediening zonder problemen. Eigenlijk geldt dat ook voor gister en vandaag; met de medicijnen tegen de misselijkheid is het goed vol te houden, al merk ik wel dat een middagslaapje op dit soort dagen geen overbodige luxe is. Gisterochtend is m'n broer nog even op de koffie geweest met de kids (Jara en Ferre, mijn peetkinderen) en zij hadden een mooi cadeau voor hun peetoom meegenomen: een echte bolletjestrui! (voor de niet-wielerliefhebbers: dat is een wit wielrenshirt met rode stippen of "bolletjes"; in de Tour de France is dat de trui van de beste klimmer / leider in het bergklassement). Vanochtend heeft Janine alweer gewerkt. I.p.v. de hele vrijdag heeft ze kunnen regelen dat ze vanaf deze week de vrijdagochtend en de maandagochtend werkt; dat is voor mij wat makkelijker behapbaar, zeker zo kort na de toediening. Verder gaat alles wel zo'n beetje z'n gangetje; als alles meezit (m'n gesteldheid, maar ook het weer) dan ben ik van plan om er volgende week wat meer op uit te gaan. Bij m'n werk langs, misschien ook nog even bij m'n oud-opdrachtgever (gemeente Almere) en als het lukt ook nog een stukkie schaatsen! Mooie plannen, maar eerst nog even lekker weekend vieren met ons viertjes!
Tot gauw!
Martijn (en de rest van Team Ganzevles)
Hoi Martijn,
BeantwoordenVerwijderenVia een gemeenschappelijke vriend en oud-collega van ons, Rob Beekhuis, heb ik gehoord over je verhaal. Ik heb net je hele blog gelezen en via deze weg jou en de rest van Team Ganzevles heel veel positiviteit en sterkte wensen de komende tijd. De strijdlust blijkt uit je verhalen. Wielrenners zijn doorzetters. Dat zit in het karakter. Ze stoempen door tot ze de top gehaald hebben. En gaan niet voor minder. En dan dromen ze alweer van de volgende top. Met de positiviteit en het karakter die uit de verhalen op je blog blijkt, ben jij volgens mij echt zo'n karakterwielrenner. Dus jij gaat deze hobbel overwinnen en staat daarna gewoon op die Mont Ventoux! Voor minder gaan we niet! De foto die ik heb bijgevoegd is van september 2009, toen ik zelf 2x de Mont Ventoux heb 'bedwongen' vanuit Bedoin. Ik blijf je blog volgen en wens Team Ganzevles heel veel sterkte de komende tijd. De man en zijn fiets - een karaktercombinatie!
Groet,
Mendel Borgmans
Collega wielrenner & oud-Eiffel collega
PS: Ik heb net via de site www.dekaleberg.nl het boek 'DE KALE BERG - Op en over de Mont Ventoux besteld. Van Lex Reurings en Willem Janssen Steenberg. Boordelvol geschiedenis, tips en mooie verhalen. Goed leesvoer.
Hallo Martijn,
BeantwoordenVerwijderenGoede berichten zeg!. Dat geeft moraal voor de volgende etappes. Zeker met de bolletjes trui om de schouders moet dat vertrouwen geven.
Groetjes Jan