Geslaagd AGR-familieweekend (deel 1+2)

Het is alweer bijna 2 weken geleden sinds mijn laatste blogbericht; intussen weliswaar nog wel wat getwitterd, maar het wordt de hoogste tijd dat ik jullie bijpraat, o.a. over ons geslaagde familieweekend in het zonnige zuiden, dat in het teken stond van de Amstel Gold Race.
Ik was het alweer bijna vergeten, maar vorige week woensdag stond eerst nog chemoronde 10 (kuur 5B) op het programma. Voor de verandering was ik weer eens 's middags aan de beurt en of dat er iets mee te maken heeft weet ik niet, maar de toediening verliep vlotter dan de voorgaande keren; met goed 3 uur zat het er allemaal weer in. Waar ik de vorige toedieningen nog last had van een misselijk gevoel, was dat deze keer vrijwel niet aan de orde, wellicht vanwege de wat stevigere 'bodem' in m'n maag (goed ontbijt + lunch). De bijwerkingen op woensdagavond /-nacht waren 'als vanouds' zou ik bijna zeggen; in het begin echt rillen van de koorts en als dat afzakt nog steeds nauwelijks kunnen slapen, omdat m'n hart te keer gaat. Zeker zo'n 120 slagen per minuut, terwijl ik stil in bed lig; er werd weer stevig 'gevochten' in mijn lichaam! Donderdagochtend was het wel weer rustig, maar dan voel je je gesloopt van de inspanning en gemiste nachtrust. Beetje bijgeslapen overdag en 's avonds voelde ik me alweer een stuk beter. Goed genoeg om even alleen op de kids te passen (lagen al in bed) terwijl Janine met 2 collega's nog een laatste trainingsrondje afwerkte voor de AGR-toertocht van zaterdag. Na een goede nacht hebben we vrijdagochtend relaxed alles in en op de auto gepakt en zijn rond het middaguur vertrokken naar vakantiepark Hoog Vaals. M'n ouders waren al eerder vertrokken en stonden ons bij de poort van het park (in de zon) op te wachten; het familieweekendje kon beginnen! Ook mijn nichtje Kirsten (die samen met Janine de 65 km-tocht ging fietsen) had met haar man, kids en m'n oom en tante een huisje op het park. Nadat we 'gesetteld' waren, de pastamaaltijd (koolhydraten stapelen!) genuttigd was en de kids op bed lagen, kwamen we ('zij die gaan fietsen' + 'begeleiders/coaches') nog even bij elkaar voor een laatste bespreking voor de zaterdag; hoe laat gaan we weg, waar spreken we af etc. De 'wedstrijd'spanning bij de deelnemers kon ik van de gezichten aflezen! Zelf was ik als begeleider/(mental) coach ook wel wat gespannen voor de komende dag; het is toch makkelijker als je zelf meefietst, denk ik. 's Ochtends las ik voor vertrek nog net een voor mij heel bijzondere en aan mij persoonlijk gerichte Tweet (voor de niet-twitteraars; da's een Twitter-bericht); afkomstig van Thomas Zijlma! Hij fietste ook mee (250 km!) als voorbereiding op Alpe d'HuZes, 3 juni a.s. In een volgend blog zal ik uitgebreid uitleggen waarom dit berichtje voor mij heel bijzonder was.
Na eerst nog een laagje ijs (!) van m'n voorruit te hebben gekrabt, vertrokken we richting Valkenburg voor de start; m'n broer Jeroen wachtte ons daar op, hij ging samen met m'n pa de 100 km-tocht fietsen.
(....)
Hierna zou nog de rest van het verslag moeten volgen (had ik ook al getypt), maar toen ik het net wilde publiceren, bleek er bij het opslaan iets fout te zijn gegaan, waardoor ik een flink stuk nu kwijt ben... (Grrr #%*)
Gezien de tijd (het is nu al 12 uur geweest...) moet ik het er voor nu even bij laten; ik zal het verslag morgen verder afmaken, tot morgen dus!


Strikt genomen was het toen ik het bovenstaande deel van dit blog postte al vrijdag, dus kom ik (toch nog) mijn belofte na om het verslag vandaag (zaterdag) af te maken ;-) 
Bij deze:
Het duurde uiteindelijk toch nog wel wat langer dan vooraf gepland voordat de heren en dames fietsers echt van start gingen, maar het weer was goed en werd steeds beter, dus dat kon de pret niet drukken. Wij van het begeleidingsteam (Kirstens man Henk, mijn ome Jan en ik) gingen vervolgens richting Lange Raarberg om daar de dames hun eerste bult op te 'duwen'; in spreekwoordelijke zin, want beiden kwamen ze vrij fris en monter boven en dat gaf ons allemaal goede moed voor de nog volgende kilometers + beklimmingen. Daarna verplaatsten we ons richting Schinnen, waar een ravitailleringspunt was ingericht. In Schinnen wachtte Janine's vriendin Renate ons al op; zij was als verrassing (ik wist er overigens wel van) 's ochtends vroeg helemaal uit Zwolle komen rijden, om Janine een hart onder de riem te steken (klasse!!). Nadat een blij verraste Janine en Kirsten hun koolhydraat- en vochtvoorraad weer hadden aangevuld en ik intussen toevallig nog enkele fietsende Eiffel-collega's had gesproken, was ook mijn schoonzus Suzanne met haar vader en de kids bij de ravitaillering aangekomen, om ook de heren fietsers (Jeroen en m'n pa) aan te moedigen. Kort nadat de dames alweer waren vertrokken kwamen ook zij aan bij de ravitaillering. Ook zij hadden het eerste deel van hun tocht (ca. 50 km) goed verteerd en begonnen even later, onder luide aanmoediging van (klein)dochter Jara en (klein)zoon Ferre, aan de tweede helft. Met Renate ben ik vervolgens gaan lunchen bij de ouders van Suzanne, die (hoe praktisch!) in Schinnen wonen. Als gevolg van een kleine misrekening (zowel de dames als de heren fietsers hebben het tweede deel van hun tocht sneller afgelegd dan het deel vóór de ravitaillering) en de drukte in Valkenburg (zie daar je auto maar eens kwijt te raken en vervolgens de Cauberg op te komen) konden we helaas net niet live bij de finish van 'de onzen' aanwezig zijn (maar gelukkig hebben we de foto's + video's nog. Wie er, tot ieders verrassing, wél live bij waren, waren mijn schoonouders, zwagers en schoonzus!(Top!!). Uiteindelijk zijn we met z'n allen trots (op de geleverde prestaties), moe, voldaan en blij (dat we geen last hebben gehad van lichamelijke en materiële pech) weer richting Vaals vertrokken.
Zondag hebben we heerlijk rustig aan kunnen doen; 's ochtends gezwommen met de kids, 's middags live de 'echte' AGR langs zien komen net buiten het park en daarna de spannende ontknoping op tv gevolgd. Tot slot van dit geslaagde familieweekendje zijn we nog met z'n allen op het park uit eten geweest, waarna iedereen de terugreis weer aanvaard heeft.
Als het even kan, doen we dit volgend jaar weer, maar dan hoop ik toch echt wel weer zelf mee te fietsen!

Groeten en tot gauw!

Martijn