Toeval bestaat niet

Na een blogpauze tijdens (het eerste deel van) de meivakantie is het nu hoog tijd dat ik de belofte uit mijn vorige bericht inlos en jullie het verhaal vertel van mijn bijzondere band met Thomas Zijlma.
Het verhaal begint in een boekhandel in Stadshagen, op een doordeweekse dag in de eerste week van oktober vorig jaar. Janine was daar, samen met Quinten, om wat leesvoer in te slaan voor ons jaarlijkse vriendenweekendje dat voor de deur stond. Terwijl Janine bij de boeken en tijdschriften aan het zoeken was naar interessant/leuk/spannend tijdverdrijf (de weersverwachtingen waren niet zo best voor dat weekend), kwam Quinten (toen nog geen 2 jaar oud) in eens aanlopen met een boek in z'n handen: "Papa!" zei hij en wees naar de kaft van het boek met daarop een wielrenner, zittend op een muurtje met z'n racefiets in de hand, met op de achtergrond een fraai berglandschap:

Janine las vluchtig de achterkant van het boek en dacht: "'Vindt Martijn vast wel interessant, vooruit, meenemen maar!". 's Avonds vertelde ze mij over het voorval in de boekhandel en riep Quinten nog een paar keer "Papa!" terwijl hij naar het boek wees. Mijn interesse was direct gewekt en in het volgende weekend heb ik het boek zo ongeveer verslonden; het verhaal van Thomas greep me bij de strot en liet me niet meer los. Het bijzondere was dat mij al lezende steeds meer het gevoel bekroop dat ik dit verhaal niet toevallig aan het lezen was; alle onzekerheid over mijn lichamelijke conditie van de afgelopen maanden (waarom was ik in ca. 6 maanden 8-10 kilo afgevallen? Waarom had ik al langere tijd problemen met m'n stoelgang / darmen? Was het wel normaal dat ik vaak zo moe was?) kwam aan de oppervlakte en langzaam maar zeker groeide bij mij het donkere vermoeden dat hier misschien wel eens een ernstige oorzaak aan ten grondslag zou kunnen liggen...Hallo meneer de hypochonder, hoor ik een aantal van jullie nu denken; een boek over kanker lezen en dan denken dat je het zelf misschien ook wel hebt ?!? Logisch, zo reageerde ik zelf ook op die angstgevoelens van mij. Zo ongeveer het hele weekend was ik hier voor mezelf druk mee; boek lezen, angst/onzekerheid voelen en daarna die gevoelens weer nuchter willen wegrelativeren. Je kunt je allicht voorstellen dat ik dat weekend niet zo veel als normaal bij de vriendengroep 'betrokken' was en natuurlijk viel het Janine het meest op dat ik wat afwezig en niet bijzonder gezellig was. Op zondag kwam het op onze kamer tot een pittige discussie (ruzietje zo je wilt) toen Janine me confronteerde met mijn gedrag. Daarop 'brak' ik als het ware; huilend (en ook enigszins beschaamd) heb ik Janine toen verteld waar ik het hele weekend 'intern' mee bezig was geweest. Janine schrok ook, vooral ook van mijn reactie, maar nam mij (en mijn gevoelens) gelukkig wel serieus; we hebben er samen een potje om gejankt (lekker stel huilebalken samen!) en dat luchtte echt op. We spraken af dat er eigenlijk maar één ding op zat; bij de huisarts langs en hem het hele verhaal voorleggen; de enige manier om er zekerheid over te krijgen. Vanaf toen wist ik wat me te doen stond, maar ben ik ook al min of meer begonnen om aan het idee te wennen dat ik wellicht wel eens iets ernstigs onder de leden zou kunnen hebben. Toch duurde het nog tot eind oktober voordat ik daadwerkelijk een afspraak maakte bij de huisarts; Janine moest me nog een keer aansporen om te bellen ("maak die afspraak nou maar, dan kunnen we er ook mee verder"). Op maandagochtend 2 november ging ik dan (eindelijk) bij mijn huisarts langs en de rest is geschiedenis (Komt een man bij de dokter, zeg maar...).

Goed, ook zonder het boek van Thomas was ik er waarschijnlijk wel achter gekomen dat ik kanker heb, maar wel later (te laat? wie zal het zeggen?), maar ik blijf het frappant vinden, dat omdat Quinten mij 'herkende' in de boekwinkel uiteindelijk het balletje is gaan rollen. Vanwege mijn 'ontlading' in het vriendenweekend had ik, achteraf gezien, wel een soort voorsprong op dat wat nog komen ging; de slechte bloedwaarden bevestigden onze vermoedens en vanaf toen bereidde ik me in feite al op het ergste voor. Daardoor was de definitieve bevestiging van het slechte nieuws (de diagnose op maandag 23 november) voor ons allebei geen donderslag bij heldere hemel (geen instortende wereld / bodem onder me weggeslagen), maar waren we allebei al bezig met de volgende stap; Oké, kanker dus, wat gaan we er tegen doen? Ik denk dat we hierdoor steeds controle / grip op de situatie hebben kunnen houden en daar profiteren we nu nog van.
En op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ik dat ook aan (het boek van) Thomas te danken heb.

Sinds ik dit blog schrijf, loop ik al rond met het idee om dit verhaal met jullie te delen, alleen had ik daarvoor nog geen geschikt moment gevonden. Toen ik onlangs in het AGR-weekend die persoonlijke tweet van Thomas Zijlma kreeg, was voor mij de cirkel rond (toeval bestaat niet hè) en wist ik dat het verhaal nu geschreven kon/moest worden.

En dat heb ik hierbij dus (eindelijk) gedaan!

Groeten en tot gauw,

Martijn (en de rest van Team Ganzevles)