Vervolg van gisteren

Na een gezellig "heerlijk avondje" gisteravond en een reprise aan het eind van de middag vandaag, nu nog even tijd voor de rest van m'n verhaal n.a.v. mijn ziekenhuisbezoek van vrijdag.
Om met Geert Mak te spreken: "Waar waren we ook alweer gebleven?"... Bij de hematoloog dokter D. waarmee ik het behandelplan had doorgenomen. Na nog wat lichamelijke onderzoeken en de aankondiging dat er maandag volledigheidshalve ook nog een hartfilmpje (ECG) en een bloedafname voor nader onderzoek (infectieziekten) op het programma staan (naast de beenmergpunctie, die dokter D. zelf zal uitvoeren) verwees ze mij naar de zogeheten regieverpleegkundige, Jacqueline (aardige vrouw/meid, hoe zeg je dat? ze is ongeveer even oud als ik). Zij vertelde mij dat ze mij gedurende het traject zal begeleiden / ondersteunen als een soort intermediair tussen mij als patiënt en de medici / het ziekenhuis in. Niet alleen op het medische vlak (waar natuurlijk voornamelijk dokter D. druk mee zal zijn), maar ook met veel andere aspecten waarop dit traject invloed heeft, zoals psychosociale aspecten e.d. Daarnaast regelt ze ook de praktische zaken met betrekking tot verschillende afspraken en onderlinge afstemming daarvan. We hebben het gehad over hoe ik de afgelopen weken beleefd heb (ff over m'n blog gehad!) en hoe ik de toekomst zie, over welke bijwerkingen ik kan verwachten en wat ik daar zelf thuis aan kan doen. Vragen als zou je een haarstukje willen als je kaal wordt (NOT!!!.. had ze ook niet verwacht, maar het kan wel geregeld worden), hoe vertel je het je kinderen (Handig vertelboekje over meegekregen dat we inmiddels al een keer of 4 aan Tamar hebben voorgelezen) en of we nog een kinderwens hebben (veel mannen worden en blijven namelijk steriel tijdens en na chemotherapie).
Met een karrevracht aan info (die ik gelukkig terug kan lezen in een handig boekje dat ik gekregen heb) en met het advies om nog even gauw een mexicaanse griepprik te gaan halen (is inmiddels geregeld, ik kan dinsdagmiddag bij de huisarts terecht), ging ik vrijdag het ziekenhuis uit en het sinterklaasweekend in.

Dat weekend zit er nu alweer bijna op; morgen en dinsdag nog de laatste voorbereidingen en dan woensdag, het begin van de klim! Nu het "eindelijk" echt dichterbij komt, stijgt toch ook de "wedstrijd"spanning wel, maar ik put moet uit het feit dat ik dat ook had toen ik op 20 juni jl. 's ochtends vanaf het balkon van onze hotelkamer in de richting van de Stelvio keek... (slik, da's toch echt een hoge berg..., kan ik het wel aan, heb ik genoeg voorbereiding gehad?) en dat ik 's middags bovenaan werd opgevangen door Janine; we did it!!
Dus, nu gauw naar bed en morgen (en de rest van de week) aan de slag!

tot gauw!

Martijn